'Feest bij Belgen en Bosschenaren'
De Jonge Balie is een onmisbare uitlaatklep, zegt Fons Smid (Bogaerts en Groenen), voorzitter van de Jonge Balie Den Bosch. Sommigen zien dat onvoldoende. Smid staat op het punt te vertrekken naar het openingsfeest van de Brusselse balie. "Belgen organiseren enorm leuke feesten, zij maken er altijd veel werk van." Zelf hebben Smid en zijn bestuur ook grootse plannen voor sociale bijeenkomsten. Een van de plannen is een baliebreed feest, waarbij niet alleen advocaten, maar ook deurwaarders en rechters aanwezig zijn. "Dat moet nog handen en voeten krijgen. We moeten met alles en iedereen rekening houden. De rechterlijke macht is bijvoorbeeld niet zo makkelijk in het voorschieten van bijdragen als de advocatuur. Hoewel, er zijn ook advocatenkantoren die zelfs over de Jonge Balie-contributie moeilijk doen."
Lees het hele artikel: 'Feest bij Belgen en Bosschenaren' op de website van www.advocatie.nl
[ top ]
Patroon-Stagiaire Lasergame Toernooi
3 juni 2004 - Stagiaire
ben je niet voor niets. De bedoeling is dat je de eerste 3 jaar van je
- hopelijk glansrijke - carrière leert. Met
name leert van je patroon, hoe het wel moet en hoe het niet moet. Een
patroon is niet zomaar iemand, van een patroon wordt heel wat verwacht.
De patroon dient de stagiaire te helpen, de weg te wijzen en te beschermen,
ook in het heetst van de strijd…
Welk patroon-stagiaire duo van
de Bossche balie elkaar echt waardig is, werd uitgemaakt tijdens het
lasergame toernooi op 3 juni 2004. Een aantal
mensen kregen de eigen patroon of stagiaire niet op de been, maar zorgden
voor - al dan niet goede - vervanging. Uiteindelijk durfden 18 koppels
de strijd aan te gaan. En toen…
2 Rondes, 1 maal de patroons tegen de stagiaires, 1 maal
de stagiaire met de patroon tegen de rest. Nerveus bekeken ze elkaar,
spraken ze
elkaar
nog wat moed in of gingen elkaar bewust uit de weg…
In een donker doolhof kwam de adrenaline los. Fanatiek werd er op losgeschoten
en 20 minuten leken een eeuwigheid. De een strategisch opgesteld, een ander
zonder angst in de aanval en in het vizier.
De eerste ronde werd zonder twijfel gewonnen door de stagiaires. Laten
we daar verder geen woorden aan vuil maken, maar het verschil in punten
was enorm! Ook patroons zijn nimmer uitgeleerd…
Als beste duo kwamen uit de bus Angela Sanders-Sijbom en Marieke Pisters-Van
Rooij van Holla Poelman te Eindhoven. Zij bleken in staat om elkaar én
te verdedigen én de andere advocaten samen op succesvolle wijze
aan te vallen!
Al met al een succesvol evenement die menigeen vermoedelijk op een andere
wijze naar zijn of haar patroon of stagiaire doet kijken. Goed voor de
teamspirit!
Renate Kerkhof
[ Foto's ]
[ top ]
Bezoek Penitentiaire Inrichting Tilburg, 1 april 2004
Op
1 april 2004 bezochten wij met zeven personen van de Jonge Balie de P.I.
Tilburg.
De P.I. is een huis van bewaring en beschikt over 650 plaatsen.
Het grootste deel van de bewoners zijn illegale vreemdelingen, die daar
zitten ter
fine van uitzetting uit Nederland. De P.I. huisvest zo’n 60 verschillende
nationaliteiten. Slechts een klein deel is bedoeld voor mensen, die in
voorlopige hechtenis zitten. Als eerste kregen we uitleg over de gang
van zaken binnen de P.I. Wat gebeurt er nu als een vreemdeling wordt
opgepakt en illegaal blijkt te
zijn.
De vreemdeling wordt in vreemdelingenbewaring gesteld door de vreemdelingendienst
en krijgt een piketadvocaat toegewezen. Na een tijdje wordt de vreemdeling
overgeplaatst van het politiebureau naar de P.I. Tilburg (mannen) of
P.I. Zeist (vrouwen).
Tijdens detentie moet aan de uitzetting gewerkt worden. Dit betekent
dat de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) de vreemdeling uiteindelijk
zal presenteren bij een buitenlandse vertegenwoordiging om een laisser-passez
te verkrijgen, een reisdocument. Dit omdat de meeste vreemdelingen
geen reisdocumenten hebben.
Men vertelde ons dat dit vaak erg lastig
is, nu sommige vreemdelingen nogal wat verschillende aliassen opgeven.
De bewaring kan dan ook lang duren. Bij zes maanden bewaring wordt
het belang van de vreemdeling om in vrijheid gesteld te worden, meestal
groter
geacht dan het belang van justitie om hem nog langer in bewaring
te houden. Als de vreemdeling echter het onderzoek frustreert, door
bijvoorbeeld
het opgeven van verschillende namen, kan hij wel tot 13 maanden blijven
zitten. De vreemdelingenadvocaten dienen elke maand te beoordelen
(aan de hand van de zogenaamde voortgangsrapportage) of er wel voldoende
zicht is
op uitzetting en of de IND wel voortvarend genoeg aan de uitzetting
werkt.
In de P.I. zelf wordt veel met de vreemdelingen gesproken
door zogenoemde terugkeerfunctionarissen; er wordt hen uitgelegd dat
het (vaak) het
beste is om mee te werken. Sommige vreemdelingen zijn het hier
overigens niet
mee eens (de terugkeerfunctionarissen zijn wel in dienst van Justitie)
en accepteren de tijd in bewaring.
Na de uitleg kregen we een rondleiding.
We hebben de plekken gezien waar gesport en gewerkt werd. We hebben
de gebedsruimte gezien,
de spreekkamers
en de cellen. Er zijn groepsunits (cel met 8 slaapplekken), maar
ook een cellulaire afdeling groepsongeschikten en de afzonderingsafdeling.
Tevens hebben we het gedeelte gezien waar de voorlopig gehechten zaten,
overigens geheel afgezonderd van de vreemdelingen.
Na de rondleiding was er tijd en ruimte om vragen te stellen
en te evalueren. Kortom, een interessante middag.
Anita Vissers
[ top ]
16e strafpleitwedstrijden, 24 oktober 2003
Op 24 oktober
2003 was het zover; een belangrijke gebeurtenis voor de Jonge Balie,
de jaarlijkse Bossche Strafpleitwedstrijden. Het strijden om de
felbegeerde Banning trofee. Het was een succes, al zeggen we het zelf.
Maar, wat ging hier aan vooraf:
Op 20 mei 2003 hadden wij met de commissie
bestaande uit zeven mensen, de eerste vergadering. Ook al was er wel
een soort draaiboek van de vorige
jaren en hebben we wel enkele tips gekregen, het meeste moet je toch
zelf regelen, bepalen en gewoon doen.
Wat zouden de taken zijn, wat moet er allemaal geregeld worden? Als
eerste hebben we een datum bepaald; op zich al best lastig aangezien
je rekening
moet houden met toetsen, Jonge Balie congres en beëdigingen.
Daarna moesten we natuurlijk pleiters, OvJ’s en juryleden zien
te vinden. Na wat peilen onder de advocaten, bleek dat het animo om voor
een
honderdtal mensen te pleiten, niet zo gigantisch was.
Over de juryleden
hebben we veel lol gehad. De ene wilde een soapster (vraag me niet waarom)
terwijl de ander voor Corry Brokken was. Uiteindelijk
hebben
we de pleiters, OvJ ’s en juryleden gevonden, op wie wij nog steeds
erg trots zijn.
Maar wat nu? Hoe zouden we de organisatie van de dag gaan aanpakken?
We wilden overdag drie casussen laten bepleiten, daarna iedereen uitnodigen
voor de borrel om de dag met diner en feest af te sluiten. Er moesten
programmaboekjes
gemaakt worden, begrotingen gemaakt worden, uitnodigingen verstuurd worden,
sponsoren gevonden worden; de rechtbank moest geregeld worden, we moesten
de locatie van het feest uitzoeken, menu’s uitzoeken, de catering
op de rechtbank moest geregeld worden, de DJ, de bode, en uiteraard, we
moesten casussen hebben, anonimiseren en versturen naar alle pleiters,
OvJ’s en jury.
We hebben heel erg veel contact met elkaar gehouden, met name over de
email. Ik denk dat we wel honderden mailtjes naar elkaar gestuurd hebben.
Toch
handig, dat mailen. Ook zijn we wel vijftien keer bij elkaar gekomen
voor vergaderingen. Toen 24 oktober naderde, begonnen we alle zeven behoorlijk
zenuwachtig te worden. Zou het allemaal wel goed gaan en hoe gaat iedereen
het vinden.
Zoals gezegd, is de dag prima verlopen. Weliswaar dat de heer Korvinus
wat later arriveerde, maar we hebben een prima plaatsvervangend rechter
gevonden…(ha ha).
De Banning trofee ging dit jaar naar België,
Frederic Lenders, een uitstekende pleiter, dat mag wel gezegd worden,
al waren wij als commissie
ook erg trots op onze Nederlandse pleiters. Na de wedstrijden hadden
we de borrel bij Banning en vervolgens diner, cabaret en feest in de
Bossche
Kelders.
De commissieleden vonden dat ze die avond op een geslaagde dag
mochten (en konden) proosten, hetgeen dan ook gedaan werd!
Anita Vissers
[ top ]
Dublin 2004
De reis van de Jonge Balie voerde dit jaar
naar de hoofdstad van Ierland, Dublin. Zoals gebruikelijk duurde ook
deze Baliereis vier dagen, namelijk
van donderdag tot en met zondag. Dit jaar waren er teveel aanmeldingen
met als gevolg dat loting er aan te pas diende te komen.
Donderdagochtend,
of beter gezegd donderdagnacht, vertrok de bus vanuit Den Bosch, via
Eindhoven richting Schiphol. Nadat de groep van 35 had
ingechecked vlogen we richting Ierland. Daar aangekomen zijn we met de
bus richting
onze bestemming gereisd: Jeugdherberg Jacob’s Inn, in het hartje
van Dublin. ’ s Middags stond een rondleiding op het programma
op de universiteit: Trinity College. Zowel een Nederlandse letterenstudente
als een docente Nederlands
(welke les gaf op Trinity) leidden ons rond waarbij het bekende Book
of
Kells en de oude bibliotheek natuurlijk niet mochten ontbreken. ’
s Avonds stond er een gemeenschappelijk diner op het programma waarbij
opmerkelijk was dat een deel van de groep na elke gang de open lucht
zocht….om
een sigaretje te roken. Vanaf begin dit jaar is het namelijk in Ierland
verboden om te roken in restaurants en pubs, vandaar.
Op vrijdagmorgen
werden we langs de meest bezienswaardige plekjes van Dublin geleid. Onze
gids was historicus en vertelde ronduit over de geschiedenis
van Dublin. Om 14.00 werden we verwacht op de rechtbank (“Four
Courts”)
alwaar de mogelijkheid bestond een aantal zittingen bij te wonen. Hierna
werd een lezing gehouden door de “Executive Legal Officer to the
Chief Justice” over het Ierse rechtssysteem. Rond half vijf werden
we verwacht bij het advocatenkantoor McCann FitzGerald, een van de grootste
kantoren van Dublin. Na een korte presentatie wachtten ons een aangename
en welverdiende borrel, samen met een aantal stagiaires van het kantoor.
Vrijdagavond stond niets op het programma met als gevolg dat de meesten
de Ierse pub
indoken en er pas laat uitkwamen. Zaterdagmorgen bleef dan
ook rustig.
Zaterdagmiddag stond er een bezoek aan Guinness op het programma.
Via een wirwar van gangen en etages kwam met uiteindelijk uit op de hoogste
verdieping
waar men kon genieten van een prachtig uitzicht met een Guinness in de
hand. Hierna hebben sommigen nog een bezoek gebracht aan de voormalige
gevangenis Kilmainham Gaol, gebouwd in 1796.
’
s Avonds wederom met zijn allen gegeten en vervolgens het nachtleven ingedoken.
De volgende dag stond geheel in het teken van de terugreis. ’s
Middags met de bus richting vliegveld, inchecken, vliegen, Schiphol en
rond 20.00
uur stopte de bus voor het Paleis van Justitie, vanaf dat moment weer
uitkijkend naar volgend jaar.
[ top ]
De poeder-envelop
Het was 11 september. Namelijk mijn laatste vrije dag van een
meerweekse ontspannen zomervakantie in Noord-Italië. De terugreis
door de open St. Gotthard tunnel markeerde de overgang van een zonovergoten
machostaat
waar het verkeer doorlopend tot zelfmoord aanslagen bereid lijkt naar
het druilerige noorden. De ruitenwissers moesten na de doorgang aan.
Het
verkeer remde af uit angst voor aqua planning.
Als de schokgolven die
zich verbreiden na een geworpen steen in het water kwam bijna een maand
later de brief aan. Het was een onschuldige vierkante,
witte envelop, met wat haastig gekrabbelde hanenpoten. Opmerkelijk detail:
De collega aan wie de brief was gericht werkte hier al een paar jaar
niet
meer. Dat gebeurde wel vaker en dus werd de omslag met de opener opengereten.
Waarna een misselijkmakende stank zich gelijk zo snel door ons kantoor
verspreidde als het nieuws over de aardkloot trok van "de aanslag"
(of waren het er meerdere?) op het WTC in New York .
Vervolgens duurde
het toch nog een paar uur voordat iedereen werkelijk was doordrongen
van de ernst van de situatie. Want hoe ernstig moet je
die nemen? Waarom zou "men" na het WTC in New York een middelgroot
advocatenkantoor in een proviciestad van een klein Europees land in
het
middelpunt van het wereldnieuws willen plaatsen? Ok, de Prins van Oranje
heeft er een deel van zijn stage gelopen, maar die verbinding lag alleen
op het tweede gezicht voor de hand. Dus werd geheel in overeenstemming
met de regels van het kersverse Handboek Bedrijfshulpverlener de politie
gebeld en de situatie uitgelegd.
Waarna een nieuwsgierige verslaggever van het Eindhovens Dagblad zich
als eerste aan onze balie meldde (en er overigens ook terstond werd afgepoeierd).
De politiescanner had het nieuws verspreid. In de straat verschenen 4
politieauto's en twee brandweerauto's met bij elkaar acht mannen in maanpakken.
De bewuste envelop werd met de grootste omzichtigheid uit de vuilnisbak
gevist en is "voor nader technisch onderzoek" meegenomen. Een
ieder die zonder de vereiste veiligheidskleding in de buurt van de envelop
was geweest werd gesommeerd thuis een douche te nemen. Het kantoor rook
de daarop volgende dag naar lavendel.
Fris gewassen lazen we de volgende dag met veel belangstelling ons Eindhovens
Dagblad. Want die had voor ons uitgevogeld van wie de brief afkomstig
was. Zo presenteerde de krant ons het aan bewijs grenzende vermoeden
dat
de brief afkomstig was van een afgewezen medewerkster.
Het was trouwens geen miltvuur en de brief was ook niet afkomstig van
een afgewezen medewerkster. Er is wel een andere verdachte, maar de politie
lijkt de zaak te hebben gesloten. Onze cliënten krijgen al een paar
maanden de gelegenheid via evaluatieformulieren hun tevredenheid over
onze dienstverlening te uiten. Hun wederpartijen nog niet.
Marco Swart
[ top ]
Piket op Nieuwjaarsdag
In een kleine vlaag van verstandsverbijstering zeg ik begin december
2001 tijdens een VSO-cursus spontaan ja, wanneer Dennis Janssen aan mij
vraagt of ik misschien zijn piketdienst op de naderende nieuwjaarsdag
zou willen overnemen. Zodoende gaat op 1 januari, terwijl eerdergenoemde
Dennis Janssen waarschijnlijk nog lekker in bed ligt ergens in de buurt
van Athene, om iets voor 11.00 uur mijn wekker. Volledig versuft van een
bruisend oud- en nieuwjaarsfeest in de Bossche binnenstad en nog volledig
onder de glitters zittend bel ik naar de zogenaamde pikettelefoon.
Na mijn vraag of er nog (piket)meldingen zijn deelt een (opmerkelijk
uitgeslapen klinkende) man mij mede dat er voorlopig twee personen in
verzekering gesteld zijn. Vol verwachting wacht ik af op wat voor soort
feiten de meldingen betrekking hebben. Enigszins teleurgesteld - ik hoop
al geruime tijd op een 'moordzaak' - wordt mij duidelijk gemaakt dat het
gaat om een (zware) mishandeling van een agent (nota bene: na de Bouleij-zaak
in Den Bosch betiteld als een ernstig misdrijf) en een overtreding van
de Opiumwet, handel in verdovende middelen dus.
Na een en ander aangehoord te hebben besluit ik nog even terug te gaan
naar bed, waarna ik vervolgens om ± 13.30 uur gedoucht en wel in
pak vertrek naar het politiebureau te 's-Hertogenbosch. Hier aangekomen
bezoek ik allereerst de man die verdacht wordt van de handel in verdovende
middelen. Deze uiterst vriendelijke man uit een land iets ten zuiden van
Spanje heeft mij echter weinig te melden en na een gesprek van ongeveer
15 minuten sluit ik af met de mededeling dat ik hem snel weer terug zal
zien in verband met de voorgeleiding. Alsdan zal er inmiddels ook een
proces-verbaal zijn opgesteld, zodat duidelijk wordt waar de zaak in kwestie
precies om draait. Na dit korte gesprek bezoek ik vervolgens een 'nieuwe
cliënt' die zojuist in verzekering gesteld is.
Het gaat om een jonge vrouw die, misschien tengevolge van een stevige
nieuwjaarsnacht, zich schuldig gemaakt heeft aan het beroven van een fietser.
Nadat ik deze vrouw een sigaretje heb aangeboden en zij open en bloot
haar relaas heeft gedaan, neem ik na 20 minuten afscheid met dezelfde
mededeling als in het eerste gesprek, namelijk dat ik haar binnen enkele
dagen weer zal zien bij de Rechter-Commissaris.
Na nog wat gekletst te hebben met de 'bewakers' vertrek ik om ±
14.45 uur in volle vaart richting Uden. Ik wil immers om 17.00 uur thuis
zijn voor het nieuwjaarsdiner met de familie. Ruim een half uur later
- wat een rotweg naar Uden! - arriveer ik op het politiebureau in Uden.
Hier blijken inmiddels 8 personen in verzekering gesteld te zijn, waarvan
6 in dezelfde zaak (dat wordt straks dus bellen met collega's ...).Ik
dien dus 3 personen te bezoeken.
Allereerst praat ik met een man die een onschuldige politieagent een
gebroken neus heeft geslagen, omdat hij in de veronderstelling was dat
hij met deze politieagent nog "een appeltje te schillen had".
Zijn schoonvader was immers een jaar geleden door een politieagent mishandeld,
nadat deze politieagent relatieproblemen had met cliënte's schoonzus.
Al met al een geslaagde wraakactie dus, ware het niet dat cliënt
zich heeft vergist en 'per ongeluk' een collega van de door hem gezochte
politieagent heeft geslagen. Zowel cliënt als de Officier van Justitie
is hier niet blij mee.
Als tweede bezoek ik een jonge (afrikaanse) man die verdacht wordt van
ontucht.
Na ruim 25 minuten zijn verhaal gedaan te hebben, meen ik op te maken
dat hij een liefdesrelatie heeft gehad met een meisje van 13, waarvan
de inhoud door de aangeven de partij iets anders geïnterpreteerd
is. Misschien vanwege de korte nachtrust, misschien als gevolg van de
taalbarrière, besluit ik wederom het gesprek te beëindigen
en af te wachten wat een eventueel voorgeleidingsproces-verbaal mij zal
brengen.
Tenslotte bezoek ik één van de zes verdachten in een zaak
welke betrekking heeft op een diefstal met geweld. De jongeman in kwestie,
een vaste klant van ons kantoor (Smit, Winnubst & de Hart Advocaten
te Vught), vertelt uitgebreid en zeer levendig hoe hij na een achtervolging
van enige uren uiteindelijk door een politiehond te grazen is genomen
en is aangehouden door de politie.
Na een prettig gesprek spreek ik tegenover cliënt de verwachting
uit dat ik ook hem over enkele dagen bij de voorgeleiding zal terugzien.
Vervolgens
leert een korte blik op mijn horloge mij dat het inmiddels
bijna 17.00 uur is.
Na het stempelen van mijn piketformulieren, ook dit duurt in Uden ontzettend
lang, spreek ik in mijn auto en rij naar huis. In de auto bel ik nog
enkele
collega's, met de vraag of zij misschien nog zin hebben in een 'piketje'.
Mijn aanbod wordt, gelukkig, welwillend aangenomen. Morgen zijn de
feestdagen
immers voorbij en is het 2 januari, een gewone werkdag, een dag waarop
iedereen wel wil werken.
Terwijl ik 's avonds bij mijn moeder thuis mijn vork in een lekker stukje
vlees zet heb ik een voldaan gevoel en kijk ik alweer uit naar mijn volgende
piketdienst....
Bas Kurvers
[ top ] |
|
Contact
Jonge Balie
’s-Hertogenbosch
Banning N.V.
T.a.v. mr. J.A.J.A. Luijten
Postbus 1714
5200 BT 's-Hertogenbosch
T: +31 (0) 73 6927 774
F: +31 (0) 73 6927 770
jonge.balie@banning.nl
Actueel
|
